کاش بودي مي ديدي ، کاش بودي و پرپر زدن دل تنهاي من رو مي ديدي

                  کاش مي ديدي اشک چشام چه بي اراده ، چه بي اجازه از خودم ، هميشه واست روونه

کاش مي ديدي ، مي ديدي که چه عاشقانه و صادقانه توي نبودت به با تو بودن پايبندم

                                 کاش بياي و ببيني ، کاش ببيني چطور دامن رحم خدا رو گرفتم

کاش ببيني که حتي خدا هم از اشک و التماس هر روزم خسته شده

     کاش ببيني دلم چطور براي رسيدن به آرامش با تو بودن ثانيه هاي محال رو مي شماره

کاش ببيني ، ببيني چشام از اين همه گريه خسته شدن ولي بازم با ياد تو مشتاقانه خيس و باروني

                                            من هنوز همونم...! همون دلداده ي ساده ، همون که اسما نگفت ولي رسما عاشقت بود

              همون که حرف دلشو خونده بودي

                         همون که تنهايي تو رو می فهميد

                                همون که خيلي ديد ، خيلي شنيد ولي حرفي نزد

                                                  همون که دست آخر غرورشو زير پاش ديد

                                     همون که تو تموم آسمونا و زمينش بودي

                              همون که با حرفات حس کرد زياديه

                همون که رفت...! تا خوش باشي

نگو نيستي ، پس من به چي دل خوش کنم...؟

                                               بخدا من همونم...! تو چي؟

                                                                تو اينجايي ، همين جا ، ...!

همين ...! ، همين خيابونا ، همين شهر، همين آسمون ...!

                                                       ولي از من دور...! دور...! دوری...!